Kierownictwo duchowe, obok sakramentów świętych i liturgii, należy do podstawowych środków uświęcenia. Jest rozumiane jako indywidualna pomoc udzielana człowiekowi w dążeniu do doskonałości. Pismo Święte nie mówi wprost o potrzebie kierownictwa duchowego. Znajdujemy w nim jednak wzmianki o istnieniu takiej formy pomocy.

O szczerości, wskazywaniu kierunku i przekładaniu życia na Ewangelię, z ks. Wojciechem Pęcherzewskim, kierownikiem duchowym i duszpasterzem akademickim, rozmawia Agnieszka Strzępka.

Powróćmy kolejny raz do definicji Ćwiczeń, którą podaje św. Ignacy w pierwszym punkcie swojej książeczki: "ćwiczenia duchowne to przygotowywanie i usposobienie duszy po to, żeby się pozbyć nieuporządkowanych przywiązań, a gdy się ich już pozbędziemy, żeby szukać woli Bożej i odnajdywać ją w ułożeniu życia tak, by zbawić duszę" (CD 1).

W spotkaniu przy studni Jakubowej Jezus stopniowo pozyskuje zaufanie kobiety z Samarii i poprzez szczerą roz­mowę prowadzi ją do głębszego poznania jej sytuacji duchowej po to, by mogła odkryć i przyjąć Jego samego jako Miłość, której daremnie szukała gdzie indziej. Kobieta nie zatrzymuje tej radości dla siebie, ale przyprowadza do Niego wielu innych.

Od kilkunastu lat towarzyszę ludziom jako kierownik duchowy w życiu codziennym, a od kilku pomagam w tej roli w rekolekcjach ignacjańskich. Jest to dla mnie zaszczyt i łaska. Długi czas jednak opierałam się tej posłudze, choć byłam proszona o takie towarzyszenie zarówno przez osoby świeckie, jak i duchowne.

Miłość jest doskonałym wypełnieniem Prawa (Rz 13,10b). Dekalog stale aktualny ? taka myśl zaczerpnięta ze słów św. Pawła przyświecała uczestnikom rekolekcji wakacyjnych dla grup Odnowy w Duchu Świętym diecezji szczeciń­sko-kamieńskiej, które odbywały się w dn. 18-23 lipca 2011 r. w Dobrej Szczecińskiej. Rekolekcje prowadził mode­rator diecezjalny Odnowy w Duchu Świętym ks. Henryk Marczak, który głosił homilie na temat: "Zamysł Boga wobec człowieka w świetle Starego Testamentu".